Leczenie operacyjne vs nieoperacyjne leczenie zerwania ścięgna Achillesa: przegląd systematyczny i metaanaliza.

Yassine Ochen, Reinier B Beks, Mark van Heijl, Falco Hietbrink, Luke PH Leenen, Détlef van der Velde, Marilyn Heng , Olivier van der Meijden, Rolf HH Groenwold, R Marijn Houwert

BMJ 2018; 364:k5120 ; 14 November 2018 ; http://dx.doi.org/10.1136/bmj.k5120

WSTĘP :

Zerwanie ścięgna Achillesa jest powszechnym problemem, z częstością występowania na poziomie 31/100 000 rocznie. Częściej występuje wśród młodych, aktywnych osób w wieku 37–44 lat. Ostatnie badania wskazują, że częstość zerwania ścięgna nadal rośnie ze względu na starszą i bardziej aktywną populację. Zmiany te mogą przyczyniać się do upośledzenia pewnych funkcji, np.: chodzenia i innych aktywności, zarówno dla sportowców, jak i nie-sportowców. Zarządzanie leczeniem jest przedmiotem wielu dyskusji. W kilku metaanalizach randomizowanych badań kontrolowanych (RCT) wykazano, że leczenie chirurgiczne znacznie zmniejsza ryzyko nawrotu w porównaniu z leczeniem zachowawczym. Zgłoszona różnica w ryzyku dla nowego zerwania waha się od 5% do 7%. Leczenie chirurgiczne powoduje jednak znaczny wzrost innych powikłań, takich jak zakażenie, zakrzepica żył głębokich i uszkodzenie nerwów powierzchownych. Zgłoszona różnica ryzyka waha się od 16% do 21%. Częstość operacji zmniejszyła się w ciągu ostatniej dekady, ponieważ kilka RCT wykazało porównywalne wyniki między operacją a leczeniem nieoperacyjnym.

W niedawnym przeglądzie systematycznym oceniono dziewięć metaanaliz porównujących dwa rodzaje leczenia. Rozbieżność stwierdzona wśród dziewięciu metaanaliz wskazała, że ​​potrzebne są dalsze badania. Rzeczywiście, ewoluowały protokoły rehabilitacji, ograniczenia odnośnie obciążania i sposoby leczenia.

Systematyczne przeglądy i metaanalizy RCT są uważane za najwyższy poziom dowodów. Jednak kilka raportów wykazało, że istnieje niewiele dowodów na istotną różnicę w szacunkach wpływu między RCT a badaniami obserwacyjnymi (kohortami). Dodanie tych badań do metaanaliz zwiększa wielkość próby. Ponadto mogą one dostarczyć informacji na temat różnorodności pacjentów i długoterminowych skutków w porównaniu z populacjami, które są ogólnie wysoce wybrane w RCT.

Głównym celem tego systematycznego przeglądu i metaanalizy jest porównanie częstości nawrotów, częstości powikłań i wyników czynnościowych po leczeniu operacyjnym w porównaniu z leczeniem nieoperacyjnym ostrych zerwań ścięgien Achillesa. Drugorzędnym celem jest ocena częstości nawrotów po wczesnym lub późnym pełnym obciążeniu oraz porównanie częstości nawrotów po rehabilitacji czynnościowej z wczesnym zwiększaniem zakresu ruchu. Na koniec porównano oszacowania efektów uzyskanych z badań RCT i badań obserwacyjnych.

Czytaj więcej