Porównanie tradycyjnego treningu siłowego i łączonego treningu kontrastowego wśród piłkarzy.

Spineti J i wsp.

Wstęp :

Opracowanie skutecznego programu treningu oporowego (RT) w celu poprawy wydajności dobrze wytrenowanych sportowców pozostaje trudne. Zbadano wiele metod, w tym konwencjonalny trening siłowy (TST) (1-3) i kompleksowy trening kontrastowy (CCT) (4-7), który zyskał popularność w ostatnich latach ze względu na jego skuteczność. Metoda CCT składa się z naprzemiennych ćwiczeń o dużym obciążeniu z ćwiczeniami o dużej prędkości (6,7).

CCT opiera się na wzmocnieniu po aktywacji (PAP), które definiuje się jako zwiększenie wydajności po intensywnych skurczach mięśni. PAP opiera się na obciążeniu układu nerwowo-mięśniowego, aby wywołać zwiększenie potencjału, poprzez ćwiczenia siłowe, po czym poprawia się wydajność w czynnościach wykonywanych bez obciążenia, takich jak skoki lub sprinty (8).

TST jest wykonywany w standardowym formacie, w którym wszystkie zestawy danego ćwiczenia są wykonywane kolejno przed przejściem do następnego ćwiczenia. Ogólnie rzecz biorąc, celem TST jest promowanie siły maksymalnej i hipertrofii mięśni w celu poprawy wydajności fizycznej. Ta metoda jest często używana w procedurach treningowych (1). Ponadto poprzednie badania wykazały, że TST ma pozytywny wpływ na sprint i pionowy wyskok u piłkarzy (2,3).

Istnieje niewiele badań porównujących wpływ CCT i TST na piłkarzy. Ponadto żadne poprzednie badanie nie porównywało efektów tych metod w sprincie, tempie zmiany kierunku (COD) i wydajności skoków wśród piłkarzy. Takie porównanie mogłoby dostarczyć ważnych informacji na temat najlepszej recepty szkoleniowej dla młodych graczy.

Celem tego badania było zatem porównanie wpływu tych dwóch metod na sprint, szybkość COD i wydajność skoku młodych piłkarzy w sezonie rywalizacji. Hipoteza jest taka, że ​​CCT doprowadziłoby do lepszej poprawy z powodu wyższych prędkości kątowych uzyskanych podczas koncentrycznej pracy każdego powtórzenia tego programu treningowego.

Metoda:

Dwudziestu dwóch piłkarzy (wiek: 18,4 ± 0,4 lat, masa ciała: 70,2 ± 9,1 kg, wzrost: 179,9 ± 7,5 cm) przydzielono losowo do jednej z dwóch następujących grup: TST (N. = 12) i CCT (N. = 10). Badanie przeprowadzono przy użyciu randomizowanego projektu eksperymentalnego w okresie 8 tygodni. Uczestnicy przydzieleni do grupy CCT wykonywali ćwiczenia z dużym obciążeniem w połączeniu z ćwiczeniami o dużej prędkości. Uczestnicy grupy TST wykonywali ćwiczenia oporowe w formie liniowej. W okresie badań zastosowano 5, 10, 20 i 30 m sprint, a także COD i squat jump (SJ). Zastosowano dwukierunkową ANOVA i poziom alfa wynosił P <0,05.

 

Program treningowy był przeprowadzany trzy razy w tygodniu w sumie dało to 24 sesje w ciągu 8 tygodni interwencji. Przed rozpoczęciem sesji CCT uczestnicy wykonywali standardową rozgrzewkę z dwoma zestawami sześciu powtórzeń submaksymalnych skoków w pionie. Trening wykonano w trzech sekwencjach. Każda sekwencja składała się z 2 zestawów 2 ćwiczeń wykonywanych parami. Między sekwencjami stosowano odstępy 3 minut. Podczas ćwiczeń uczestnicy byli werbalnie zachęcani do wykonywania każdego powtórzenia tak szybko, jak to możliwe. Ilekroć ćwiczenia countermouvement jump (CMJ) były wykonywane przy średniej prędkości ≥ 5% w porównaniu z poprzednią sesją, obciążenie zwiększono o 5% (18). Szczegółowy opis CCT przedstawiono w tabeli III.

Czytaj więcej