Badanie anatomiczne przyśrodkowej krawędzi stawu skokowego na poziomie torebki stawowej: alternatywny opis więzadła sprężystego (spring ligament) i więzadła trójgraniastego

WSTĘP :

Za etiologię płaskostopia nabytego wśród dorosłych (DPPAA) uznano niewydolność stabilizatorów przyśrodkowego łuku, głównie zaburzenia w obrębie ścięgna mięśnia piszczelowego tylnego (TTP) (Funk i inni 1986. Kohls i Gatzoulis 2004). Jednakże, ostatnie badania wskazują, że uszkodzenie struktur więzadłowych, takich jak więzadło trójgraniaste i spring ligament, jest również zaangażowane w DPPAA wraz z dysfunkcją TTP (Deland wsp 2005 Orr i Nunley 2nd 2013, Tryfonidis i wsp. 2008). Aby wyjaśnić podstawową zmianę patologiczną, konieczne jest zrozumienie anatomicznego związku pomiędzy dynamicznymi i statycznymi stabilizatorami kostki przyśrodkowej. We wcześniejszych doniesieniach opisano więzadło trójgraniaste i sprężyste jako skomplikowane i zmienne (Boss i Hintermann 2002; Campbell i inni, 2014 ;. Panchani et al 2014 Vadell i Peratta 2012). W odniesieniu do więzadła trójgraniastego morfologia jego składników jest myląca ze względu na trudność odróżnienia go od sąsiadujących tkanek. Ponadto, jego morfologiczne powiązanie ze spring ligment pozostaje nieznane. Ze względu na wysokie znaczenie więzadeł, istnieją nieliczne doniesienia na temat roli torebki stawowej, która jest głęboką warstwą kompleksu przyśrodkowego stawu skokowego. Zasadniczo, struktury otaczające staw maziowy obejmują torebkę stawu maziowego i włóknistą torebkę stawową (Fick 1904). Przyśrodkowa torebka stawowa stawu skokowego jest zasadniczą struktura, która pozwala na bierną stabilność (Ralphs Benjamin, 1994).

Celem niniejszej pracy jest anatomicznie zbadanie kostki przyśrodkowej, koncentrując się na więzadłach trójgraniastym i sprężystym w perspektywie torebki stawowej.

METODA :

To opisowe studium anatomiczne z Uniwersytetu z Tokyo, wykorzystujące zabalsamowane zwłoki. Zawierały one 27 stawów skokowych 24 zwłok. Po wykonaniu sekcji wykluczono podmiot z suchą gangreną palców rąk i 4 innych osób z chorobą zwyrodnieniową stawów i ciężką deformacją. Ostatecznie ocenili 22 kostki (13 po prawej i 9 po lewej) 19 zwłok (7 mężczyzn i 12 kobiet, wiek od 58 do 99 lat i średni wiek 82,7 lat). Usunęli tkanki obwodowe. Następnie obserwowano torebkę stawową, ścięgno m. piszczelowego tylnego (TTP), ścięgno zginacza palca (LFO) i ścięgno zginacza palucha (LFH). Następnie odłączyli, przeanalizowali i zmierzyli szerokość stawów torebki stawowej. Każdy pomiar przeprowadzono dwukrotnie i obliczono współczynnik korelacji wewnątrzklasowej (ICC) w celu sprawdzenia wiarygodności pomiarów. Ponadto wykorzystali 6 kostek do analizy histologicznej. Usunęli skórę i tkanki podskórne. Dekalcyfikowano tkanki na 1 tydzień w roztworze zawierającym chlorek glinu, kwas chlorowodorowy i kwas mrówkowy (Plank i Rychlo, 1952). Następnie inkorporowali próbki do parafiny po ich odwodnieniu. Na koniec zabarwiono przekroje podzielone na serie (grubość 5 μm) na trichromie Massona.

WYNIKI :

Obserwacja makroskopowa torebki stawowej i jej fiksacja w stawie skokowym

Ścięgno TP biegnie wzdłuż tylnej krawędzi przyśrodkowej kostki i przyczepia się do kości łódkowatej. Do tyłu i równolegle do ścięgna TP, znajdujemy ścięgno LFO i wiązkę nerwowo-naczyniową (ryc. 1a). Część ścięgna TP nakładana jest na k. łódkowatą, a inna część biegnie wzdłuż dolnej krawędzi. Przyśrodkowa torebka tworzy dno pochewki pod ścięgnami TP i LFO (ryc. 1b).

Czytaj więcej