Przewlekła niestabilność boczna stawu skokowego zwiększa ryzyko operacji u sportowców z zespołem kości trójkątnej.

D’Hooghe P et al.

Wstęp :

Zespół kości trójkątnej (os trigonum) oznacza konflikt tylny stawu skokowego, często charakteryzuje się bólem podczas zgięcia podeszwowego, który może wynikać z bezpośredniego urazu lub przeciążenia [15, 18, 21]. Częstość występowania tego problemu w populacji sportowców waha się od 1,7 do 50%. Wydaje się, że nie ma zwiększonej częstości występowania między mężczyznami i kobietami, ani między różnymi grupami wiekowymi [15]. Sportowcy uprawiający dynamiczne sporty, takie jak piłka nożna, wymagające wysokiego stopnia zgięcia podeszwowego, częściej zgłaszają objawy [12, 15, 18, 19, 21].

Etiologia tego problemu u zawodowego sportowca jest bardzo zmienna. W wielu przypadkach patologia ta może być związana z powtarzanymi uszkodzeniami i konfliktem między kością trójkątną, kością piętową i tylno-dolną powierzchnią kości piszczelowej [12, 15, 18, 19, 21].

Zrozumienie, dlaczego niektórzy sportowcy są poddawani operacji, a inni nie, ma ważne implikacje dla strategii zapobiegania, diagnozy i rehabilitacji.

Rozpoznanie zespołu kości trójkątnej dokonuje się za pomocą szeregu procedur. Po pierwsze, kliniczny test zgięcia podeszwowego jest uważany za pozytywny w przypadku konfliktu tylnego, jeśli powoduje on ból w tylnym przedziale. Po drugie, diagnostyczny zastrzyk pod kontrolą USG może pomóc w ustaleniu dokładnej lokalizacji bólu [21]. Wreszcie, obrazowanie radiologiczne często ujawnia typową przyczynę kostną, która, utrudniając udział w sporcie, jest wyraźnym wskazaniem artroskopowej resekcji chirurgicznej [1, 4, 8, 15, 18, 21].

Leczenie artroskopowe daje doskonałe wyniki [9] z powrotem do aktywności po 5 tygodniach [3, 22].

Celem tego badania było ustalenie, czy przewlekła niestabilność stawu skokowego była czynnikiem, który predysponował sportowca z zespołem kości trójkątnej do poddania się operacji.

Metoda:

Zidentyfikowano osiemdziesięciu zawodowych sportowców z klinicznymi i radiologicznymi objawami zespołu kości trójkątnej, w celu określenia występowania uszkodzeń w obrębie bocznego kompleksu więzadeł  (ostrych i przewlekłych) za pomocą rezonansu magnetycznego (MRI). Ta grupa została podzielona na dwie podgrupy; kohorta chirurgiczna (n = 40) i nie-chirurgiczna (n = 40). Podział chirurgiczny został podjęty, jeśli (1) badanie kliniczne hiper-zgięcia podeszwowego było pozytywne, (2) podanie diagnostyczne pod kontrolą ultradźwięków było pozytywne i (3) brak poprawy po 6 tygodniach leczenia zachowawczego.

Wyniki :

Czterdziestu sportowców, którzy przeszli operację, miało uszkodzenie w obrębie bocznych więzadeł stawu skokowego w badaniu MRI; 37 zawodników (94,1%) miało chroniczne uszkodzenie kompleksu bocznego [Tabela 1]. Trzech sportowców (5,9%), którzy przeszli operację, było dotkniętych ostrym uszkodzeniem bocznego więzadła. Binarny logistyczny model liniowy ujawnił, że zawodowi sportowcy z zespołem kości trójkątnej byli 10 razy bardziej narażeni na potrzebę wykonania zabiegu, jeśli mieli przewlekłe uszkodzenie w obrębie bocznego kompleksu więzadłowego stawu skokowego w porównaniu do sportowców z ostrym uszkodzeniem. (Tabela 2).

Dyskusja :

Najważniejszym odkryciem tego badania jest to, że sportowcy z przewlekłą niestabilnością boczną stawu skokowego i zespołu kości trójkątnej byli dziesięć razy bardziej narażeni na operację. Chociaż powtarzające się mikrourazy (kontakt, zgięcie podeszwowe i supinacja) są uważane za główne czynniki sprawcze, istnieje niewiele danych na temat, dlaczego niektórzy sportowcy musza zostać poddani operacji, podczas gdy inni nie prezentują żadnych objawów [5, 6, 16 , 17

Czytaj więcej