Artroskopowe leczenie konfliktu tylnego stawu skokowego: wysokie zadowolenie pacjenta i niski odsetek nawrotów w długim okresie.

Wstęp :

Zespół konfliktu tylnego stawu skokowego to patologia charakteryzująca się bólem w tylnym przedziale stawu skokowego podczas zgięcia podeszwowego. Jest to spowodowane nagłym urazem w mechanizmie zgięcia podeszwowego lub powtarzającymi się mikrourazami. Problem ten często występuje w połączeniu z odmianami anatomicznymi (obecnością kości trójkątnej, przerost bocznego guzka wyrostka tylnego kości skokowej). Zespół ten często występuje u piłkarzy i tancerzy baletowych i często jest połączony z tendinopatią zginacza długiego palucha (LFH). Początkowe leczenie jest zachowawcze skierowane na ograniczenie zgięcia podeszwowego w połączeniu z infiltracją kortykosteroidów. Często wskazane jest leczenie chirurgiczne, ponieważ patologia ta występuje u pacjentów o wysokiej aktywności sportowej. Leczenie chirurgiczne polega na usunięciu przyczyny konfliktu, z uwolnieniem i oczyszczeniem ścięgna LFH lub bez niego. Historycznie technika ta była wykonywana na otwarto. W latach 2000 opisano technikę artroskopową. Oba sposoby dają dobre wyniki w krótkim okresie, ale przy mniejszej liczbie powikłań i krótszych czasach powrotu po artroskopii. Jednak jedna hipoteza mówi, że blizny pooperacyjne mogą prowadzić do nawrotu bólu. Ale nie przeprowadzono długoterminowych badań. Celem tego badania jest zatem ocena zadowolenia pacjenta, odsetka nawrotów, a także określenie dobrych czynników prognostycznych w długim okresie.

Metoda :

Populacja: Pacjenci poddawani artroskopii w latach 2005-2011 w Uniwersyteckim Centrum Medycznym w Amsterdamie, którzy zostali zwerbowani do tego retrospektywnego badania. Diagnozę wykonali dwaj doświadczeni chirurdzy ortopedyczni, w oparciu o historię pacjenta, badanie kliniczne, a w szczególności test nasilonego zgięcia podeszwowego. Inne przyczyny bólu zostały wykluczone za pomocą obrazowania (RTG, CT, MRI). Pacjenci z operacją stawu skokowego w tylnym przedziale lub innymi schorzeniami (choroba zwyrodnieniowa stawów, reumatoidalne zapalenie stawów) zostali wykluczeni. Nie uwzględniono pacjentów z obustronnym bólem lub innymi naprawami operacyjnymi.

Procedura badania: Pacjenci zostali zaproszeni do udziału w tym badaniu pocztą: w tym przypadku pacjenci otrzymali kwestionariusz zawierający ocenę numeryczną dla satysfakcji z operacji, bólu i funkcji, « Foot Ankle Outcome Score » i dodatkowe pytania dotyczące nawrotu dolegliwości, funkcji i zadowolenia. Dane demograficzne i wyniki śródoperacyjne zostały wyodrębnione z dokumentacji pacjentów i raportów operacyjnych (w tym rodzaju wycięcia: kości trójkątnej, boczny guz wyrostka tylnego kości skokowej, tkanka miękka). Ścięgno FHL oceniano według trzech kryteriów: objawów stanu zapalnego, częściowego pęknięcia, degeneracji ścięgna.

Pomiary wyników: Poziom satysfakcji, funkcji i bólu pacjenta oceniano w skali od 0 do 10. Wynik czynnościowy oceniano holenderską wersją FAOS. FAOS jest zatwierdzony w swojej holenderskiej wersji. FAOS zawiera 5 obszarów: ADL, objawy, ból, aktywność sportową i jakość życia. Ponadto pytano pacjentów, czy uważają, że ich staw skokowy działa poprawnie, czy powrócili do swojego przedoperacyjnego poziomu aktywności, i czy zdecydowaliby się rozpocząć od nowa, gdyby operacja miała być powtórzona. Ponadto wyniki piłkarzy, tancerzy baletowych i zawodowych sportowców zostały przedstawione oddzielnie. Wyniki zawodowych sportowców zostały porównane do wyników sportowców nieprofesjonalnych.

Czytaj więcej