Przegląd czterech nowych technik szycia ACL: „Powrót do przyszłości” czy inny trend?

Autorzy : Michael-Alexander Malahias, Dimitrios Chytas, Kaori Nakamura, Vasileios Raoulis, Masashi Yokota et Vasileios S. Nikolaou ;

Piśmiennictwo : Malahias et al. Sports Médicine – Open (2018) 4:37 ; DOI : https://doi.org/10.1186/s40798-018-0145-0

 

WSTĘP

W krajach zachodnich od 34 do 44 na 100 000 osób rocznie poddaje się rekonstrukcji więzadła krzyżowego przedniego (ACL). To odkrycie pokazuje częstość występowania tego typu urazów w populacji ogólnej. Istnieją jednak kontrowersje dotyczące optymalnego zarządzania urazami ACL. W literaturze, w wielu przypadkach zgłasza się słabe funkcjonalne wyleczenie kolana. Rzeczywiście rekonstrukcji ACL często towarzyszy nawrót wśród młodych aktywnych osób po powrocie do sportu. Ponadto u 10 do 30% pacjentów, którzy odzyskali poziom sprawności z przed operacji, wystąpi nowe uszkodzenie kolana. Ponadto, powikłania w miejscu pobrania przeszczepu oraz osłabione stabilizatory stawu kolanowego są skutkami stosowania przeszczepów autologicznych (np. z mięśnia półścięgnistego lub z więzadła rzepki).

International Knee Documentation Committee (IKDC) informuje, że rekonstrukcje ACL z użyciem ścięgna mięśnia półścięgnistego lub więzadła rzepki wynoszą odpowiednio 33% i 41%. Według Biau i wsp. około 4 na 10 pacjentów całkowicie odzyskało sprawność po rekonstrukcji ACL. Fakt ten można prawdopodobnie wyjaśnić utratą ważnej pierwotnej proprioceptywnej roli ACL, ze względu na zawarte w nim włókna nerwów czucia głębokiego.

Oprócz negatywnego wpływu urazu ACL na funkcję kolana, uszkodzenie to jest również związane z rozwojem choroby zwyrodnieniowej stawów. Dlatego samoleczenie zerwanego ACL byłoby korzystne dla propriocepcji i funkcjonalności tego stawu. Rzeczywiście, niektóre badania potwierdziły możliwość biologicznej samonaprawy więzadła. Jeśli chodzi o współczynnik zerwania, przeszczepy ACL wykazały niższe wyniki w porównaniu ze zdrowym ACL. To zagraża stabilności kolana po rekonstrukcji ACL.

Dane te doprowadziły badania do eksploracji techniki artroskopowej naprawy (szycia) ACL.

Historycznie, w latach 1970-1980,  naprawa (szycie) ACL była leczeniem gold standard, jednak jej wyniki były kontrowersyjne. Po wprowadzeniu artroskopii kolana i rekonstrukcji za pomocą przeszczepów zrezygnowano z techniki naprawy (szycia).

Co zaskakujące, w ciągu ostatnich 10 lat zauważyliśmy rozwój różnych urządzeń medycznych do artroskopowej naprawy ACL. W pewnym sensie badania ortopedyczne odkrywają dawną technikę, ale w bardziej wyrafinowany sposób: wykorzystanie bioaktywnego rusztowania, specjalistycznego urządzenia i minimalnie inwazyjnego dojścia artroskopowego.

Dynamic intraligamentary stabilization= DIS z Ligamys ™, Bridge-enhanced ACL repair (BEAR), InternalBrace i suture anchors wchodzą w skład tych nowych metod. Wiele badań przedklinicznych i klinicznych badało ich skuteczność. Dokonano przeglądu piśmiennictwa dotyczącego klinicznych i biomechanicznych wyników wyżej wymienionych technik operacyjnych.

 

MATERIAŁ I METODY

Trzech niezależnych czytelników przeprowadziło narracyjny przegląd literatury z baz danych MEDLINE / PubMed i Cochrane.

Jeśli chodzi o badania nad określeniem „dynamic intraligamentary stabilization acl „, wybrali oni i ocenili 6 badań klinicznych spełniających kryteria wykluczenia-włączenia oraz 4 badania na zwłokach lub zwierzętach.

W odniesieniu do badania terminu „bridge-enhanced acl repair „, wybrali i ocenili porównawcze badanie kliniczne oraz 6 badań na zwierzętach.

Ponadto z 34 artykułów znalezionych przez wyszukanie terminu „internal brace acl ” tylko jedno badanie kliniczne i jedno badanie na zwierzętach spełniało ich kryteria.

Wreszcie, wśród 8 artykułów zidentyfikowanych przez poszukiwanie terminu „anchors primary acl repair„, wybrali 2 badania kliniczne i jedno badanie na zwierzętach.

Kryteriami włączenia były: badania kliniczne, badania na zwłokach lub badania na zwierzętach; obejmujące jedną z czterech wymienionych technik; z oceną kliniczną (z testami i / lub ocenami); po angielsku lub niemiecku; opublikowane najpóźniej do dnia 31 sierpnia 2017 r.

Kryteria wykluczenia były następujące: badania rekonstrukcji ACL, badania nie zawierające jednej z 4 technik, artykuły w innym języku niż angielski lub niemiecki, badania kliniczne nie zawierające oceny klinicznej, opisy przypadków, przeglądy literatury systematyczne lub metaanalizy, zduplikowane opracowania i artykuły napisane po 31 sierpnia 2017 r.

W przypadku podwójnego badania z tymi samymi pacjentami zdecydowano włączyć badanie opublikowane rok później.

Jakość dowodów została sklasyfikowana przy użyciu systemu US Preventive Services Task Force. Trzech recenzentów niezależnie wykonało swoje zadania i współpracowało, aby osiągnąć porozumienie w przypadku niepewności.

 

WYNIKI

Łącznie ich badania obejmowały 10 badań klinicznych i 12 badań na zwłokach lub zwierzętach: 10 dla techniki DIS, 7 dla BEAR, 2 InternalBrace, 3 suture anchors.

Pod względem populacji: 497 pacjentów z zerwaniem ACL było leczonych DIS, podczas gdy 32 pacjentów operowano z suture anchors, 10 pacjentów z techniką BEAR i tylko 3 pacjentów z internal brace.

Czytaj więcej