Jak prawidłowo pr.zeprowadzić pierwotną artroskopową naprawę więzadła krzyżowego przedniego? Technika krok po kroku.

Wstęp

Historycznie, zgłaszane są słabe wyniki chirurgicznego leczenia (szycia) uszkodzeń więzadła krzyżowego przedniego (ACL). Powodzenie naprawy ACL jest możliwe, gdy jest ona wykonywana selektywnie u pacjentów z urazami w części proksymalnej więzadła i dobrą jakością tkanek. Ochrona przerwanego ACL ma kilka zalet, w tym zachowanie funkcji proprioceptywnej i procesów biologicznych.

Od 2008 roku ponownie zaczęto interesować się ochroną i nie pozbywanem się uszkodzonego ACL, koncentrując się na biologicznym procesie leczenia i artroskopowych technikach naprawy ACL. DiFelice i van der List opisali obiecujące wyniki kliniczne u 10 pacjentów z minimalną obserwacją po 5 latach od artroskopowej naprawy ACL. Achtnich i wsp. wykonali artroskopową naprawę i zauważyli, że wyniki testu stabilności są równoważne z wynikami konwencjonalnej rekonstrukcji ACL. Wyniki kliniczne można jeszcze poprawić dzięki zastosowaniu dwóch nowych koncepcji: rusztowania kolagenowego umieszczonego w wycięciu, aby poprawić potencjał leczenia ACL i założenie wzmocnienia wewnętrznego, które ma biomechanicznie chronić więzadło podczas fazy gojenia.

W niniejszym opisie technicznym przedstawiamy artroskopową technikę szycia ACL ze zwiększeniem szwu śródwięzadłowego przy użyciu podwieszenia w postaci fiksacji udowej i śruby biokompozytowej do fiksacji piszczelowej.

Technika chirurgiczna

Wybór pacjenta

Odpowiedni dobór pacjentów ma kluczowe znaczenie dla pomyślnego zastosowania tej techniki (tab. 1). Izolowana artroskopowa naprawa jest odpowiednia dla pacjentów z proksymalnym uszkodzeniem ACL (uszkodzenie Sherman typu I lub ewentualnie typu II) (ryc. 1) i odpowiednią tkanka dobrej jakości umożliwiającą ponowne zszycie pozostałego więzadła ze ścianą kości udowej. Obserwuje się to głównie w fazie podostrej (od 2 tygodni do 3 miesięcy) podczas operacji, ale także w przewlekłym zerwaniu ACL, jeśli blizna spowodowała połączenie ACL z więzadłem krzyżowym tylnym.

 

Ogólne przygotowanie

Pacjenta umieszcza się w pozycji leżenia na plecach. Operowana noga jest przygotowywana tak jak do standardowej artroskopii kolana. Po ustaleniu standardowego przednio-bocznego (AL) i przednio-przyśrodkowego (AM) dojścia, możliwość naprawy określa się poprzez potwierdzenie bliższego uszkodzenia ACL i jakości tkanki (Ryc. 2). Rewizja stawu jest wykonywana w celu kontroli stanu więzadła krzyżowego i poziomu uszkodzenia. Jeśli warunki są spełnione, technika naprawy zostaje zatwierdzona.

 

Czytaj więcej