Cupping Therapy (terapia bańkami próżniowymi)

W krajach anglojęzycznych używa się terminu „Cupping Therapy” w odniesieniu do terapii bańkami próżniowymi. Terapia wywodząca się ze starożytnej medycyny, prawdopodobnie ma swoje początki w Macedonii (3330 pne.) była stosowana od czasów Starożytnego Egiptu (1536 pne.) oraz w medycynie azjatyckiej, arabskiej i zachodniej, aż do dzisiaj. „Nic nie ginie, nic się nie tworzy, wszystko się zmienia”. W literaturze odnajdujemy nieskończoną ilość zastosowań, jednak podstawy naukowe mają swoje ograniczenia. W tym artykule skupimy się na zastosowaniu tej formy terapii w fizjoterapii, zwłaszcza sportowej.

1) Teoretyczna prezentacja i opis techniki: [1] [2]

(a) Obszary zastosowania techniki:

W naszym przypadku, bańki używamy do terapii restrykcji mięśniowo-powięziowych. Technika ta może być stosowana na blizny skórne, ból mięśniowo-powięziowy, obszarów zrostów mięśniowo-powięziowych, punkty spustowe, tendinopatie, procesy gojenia ścięgna, uszkodzenia w mięśniowo-rozcięgniste (LMA), czyli ogólnie wszystkie zaburzenia mięśniowo-szkieletowe (MSD).

Przeciwwskazania: nowotwór, niewydolność narządów (nerek, wątroby, serca) rozrusznik, hemofilia otwarte rany, oparzenia, niezagojone rany po zeszyciu, zakrzepica żył głębokich, zapalenie skóry, świeży uraz, niestabilne złamania, ciąża, żylaki, osteoporoza, leki przeciwzakrzepowe.

(b) Opis praktyczny:

W fizjoterapii sportowej preferowana jest technika suchej bańki (bez krwawienia), na ogół wykonanej z plastiku, z ręczną pompką ssącą (skuteczniejsza przy przepływie krwi).

Istnieje wiele różnych podziałów. Przedstawiamy wam naszą klasyfikację (syntezę).

Czytaj więcej