Częstość występowania nietrzymania moczu wśród sportowców: przegląd systematyczny z metaanalizą.

Teixeira R i wsp.

Częstość występowania nietrzymania moczu w sporcie jest istotna. Sporty wiążące się ze zmianą kierunku i wielokrotnymi skokami bardziej predysponują do wystąpienia tego problemu. Zaleca się, aby uczyć zawodniczki lepiej zarządzać aktywacją mięśni dna miednicy.

Wstęp :

Nietrzymanie moczu (UI) jest definiowane przez International Society of Continence jako dowolna mimowolna utrata moczu. Częściej występująca wśród kobiet, z wyższą częstością występowania w wieku dorosłym, UI jest problemem, którego konsekwencje psychiczne mogą być znaczące (1-4).

Sportowcy są populacją mocno dotkniętą przez tę dysfunkcję dna miednicy. Na mechanizm prawidłowej kontynencji może wpływać siła reakcji podłoża, przenosząc naprężenia na dno miednicy [5, 6]. Ponadto, brak skurczu mięśni dna miednicy w trakcie ćwiczeń zwiększających ciśnienie w jamie brzusznej, może przyczyniać się do pojawienia się UI [7].

U sportowców, Bo [9] opisuje dwie hipotezy dysfunkcji dna miednicy związane ze sportem: (1) atletki mają wydolne mięśnie dna miednicy, ale ze względu na silny wpływ ich aktywności fizycznej, ciśnienie wewnątrz jamy brzusznej wzrasta, predysponując je do pojawienia się UI; (2) mięśnie dna miednicy kobiet sportowców są przeciążone, rozciągnięte i słabe ze względu na zwiększenie ciśnienia w jamie brzusznej. Największe rozpowszechnienie UI występuje wśród młodych zawodniczek uprawiających sport na najwyższym światowym poziomie, które są nieródkami[10].

Wiadomo zatem, że niektóre zaburzenia oddawania moczu mogą występować wcześniej, a inne mogą się nasilać podczas uprawiania sportu. Konieczne jest zwrócenie szczególnej uwagi na tę populację, starając się zrozumieć czynniki wywołujące objawy ich dolegliwości. Istnieją dwie systematyczne recenzje na ten temat w literaturze. Jednak Almousa i in. [12] w swoich badaniach biorą pod uwagę tylko badania nieródek  i Bo [9] wykorzystuje artykuły opublikowane do 2001 roku wśród zawodniczek uprawiających sport na bardzo wysokim poziomie, co uzasadnia realizację nowego badania z bardziej aktualnymi artykułami i większa próbą. Takie jest zatem znaczenie tego systematycznego przeglądu, którego głównym celem było określenie częstości występowania UI w różnych sportach. Drugorzędnym celem była ocena różnicy w częstości występowania pomiędzy sportowcami i osobami nie uprawiającymi sportu w latach 2000-2016.

Metoda :

Jest to systematyczny przegląd występowania UI wśród sportowców płci żeńskiej w różnych dyscyplinach sportowych. Przeszukanie artykułów przeprowadzono w bazie Pedro, Scopus, CINAHL, PubMed, bzy, SciELO, ScienceDirect, Web of Science, Embase i Cochrane. Użyte słowa kluczowe: sportowiec, nietrzymanie moczu, kobieta w języku portugalskim i w języku angielskim. Uwzględniono jedynie artykuły opublikowane od 2000 do 2016 r. Przeprowadzono badania obserwacyjne oceniające częstość występowania UI u sportowców płci żeńskiej. Jakość metodologiczną oceniano stosując skalę Downs i Black, a dane zebrane w czasie badań były analizowane przez meta-analizy. Osiem badań spełniło kryteria kwalifikowalności.

Badania zawarte w tym przeglądzie systematycznym koncentrują się na następujących sportach: koszykówka, piłka ręczna, siatkówka, lekkoatletyka, futsal, aerobik, bieganie, hokej, kulturystyka, pływanie i jazda na nartach. Aby ocenić problemy zgłaszane przez sportowców, zastosowano następujące kwestionariusze: Skrócony kwestionariusz konsultacji  międzynarodowej (ICIQ-SF) [16, 21, 22], nietrzymanie moczu Bristol [17],  inwentarza układu moczowo-płciowego (UDI) -6) [23] i kwestionariusze przygotowane przez badaczy [3, 24, 25].

Wyniki :

Spośród ośmiu wybranych artykułów, cztery [3, 18, 23, 24] przedstawiły wyniki porównujące UI w różnych sportach; trzy [3, 16, 25] analizowały sportowców ogólnie, bez różnicowania sportów; dwa badania [16, 22] podzieliły próbę na grupy eksperymentalne (EG) złożone ze sportowców i na grupę kontrolną (CG) z kobietami prowadzącymi siedzący tryb życia i porównano wyniki; dwa artykuły [17, 22] oceniły sport ze względu na jego niski lub wysoki wpływ (Tabela 3).

Borin i in. [23] analizowali wyniki zebrane od grup sportowców uczestniczących w trzech sportach drużynowych , siatkówce, piłce ręcznej i koszykówce, które miały najniższą częstość występowania UI.

Jacomé i in. [3] badali sportowców, którzy zgłosili, że mieli co najmniej jeden epizod UI, podając wyniki dla piłki nożnej, koszykówki i lekkoatletów. Odkryli także, że połowa sportowców, którzy skarżyli się na UI, grała w piłkę halową.

Patrizzi i in. [18] podzielili również swoją próbę na trzy różne sporty, porównując częstość występowania UI w kulturystce, aerobiku i pływaniu; kulturystyka miała najwyższe rozpowszechnienie wśród grup.

Poswiata i wsp. [24] analizowali lekkoatletów i narciarzy biegowych, ale nie stwierdzono istotnej różnicy w częstości występowania UI między grupami.

  • Częstość występowania :

Metaanaliza ośmiu artykułów zawartych w tym systematycznym przeglądzie wykazała, że średnia ważona rozpowszechnienia UI w tej populacji wyniosła 36,1% (95% CI 26,5% -46,8%; 88, 788) (ryc. 2).

Ryc. 2: Częstość występowania nietrzymania moczu u sportowców płci żeńskiej.

Czytaj więcej