Częstość występowania nietrzymania moczu u sportowców poddawanych dużym obciążeniom i jego związek ze znajomością, postawą i odpowiednimi nawykami w zakresie tej dysfunkcji

CARDOSO AMB, LIMA CROP, FERREIRA CWS

Departament fizjoterapii i statystyki, Université fédérale de Pernambuco, Recife, Brésil

Eur J Sport Sci. 2018 Nov;18(10):1405-1412. doi: 10.1080/17461391.2018.1496146. Epub 2018 Jul 19

STRESZCZENIE : W tym studium przypadku obserwujemy bardzo wysoką częstość występowania (70%) nietrzymania moczu (UI) u sportowców, którzy uprawiają sport o wysokiej prędkości, ale posiadają niski poziom wiedzy i dobrych praktyk w zakresie tej problematyki. Ponad 8-letnia kariera sportowa i dyspareunia (ból podczas stosunku płciowego) są czynnikami predysponującymi do UI. Sportowcy, którzy w podstawowym zakresie zostali edukowani byli o 57% mniej narażeni na rozwój UI.

WSTĘP

Podejmowanie regularnej aktywności fizycznej ma wiele zalet pro-zdrowotnych. Jednak niektóre ćwiczenia fizyczne, zwłaszcza te, które są wykonywane na dużej prędkości, zostały zidentyfikowane jako czynnik ryzyka nietrzymania moczu (UI) (Parmigiano i wsp. 2014 Vitton i wsp. 2011). Definicją UI według International Continence Society (ICS) jest każdy epizod mimowolnego oddawania moczu, co jednak samo w sobie nie wystarcza do zdiagnozowania tego zaburzenia (Abrams i wsp., 2010). Główne rodzaje UI to: wysiłkowe nietrzymanie moczu (WNM), naglące nietrzymanie moczu (NNM), mieszane (MNM) (Abrams i wsp. 2010). UI może wpływać na jakość życia i wyniki sportowe (Jácome, Oliveira, Marques i Sá-Couto, 2011). Sport o wysokich przeciążeniach, obejmują skoki i / lub szybkie ruchy, w tym przenoszenie ciężarów (Groothausen, Siemer, Kemper, Twisk i Welten, 1997). Mogą one nadmiernie zwiększać ciśnienie w jamie brzusznej (IAP), powodować uszkodzenia krocza (Eliasson Larsson i Mattsson, 2002 Vitton i wsp. 2011) i uszkodzenia nerwu sromowego (Dias i wsp, 2017 ). Mechanizm kontynencji jest w konsekwencji zaburzony i predysponuje podmiot do UI (Eliasson i wsp., 2002). Zatem, lekkoatletyka, gimnastyka, koszykówka, siatkówka, piłka ręczna, futsal, sporty walki i trening siłowy są czynnikami ryzyka dla przeciązenia mięśni dna miednicy (Alves i wsp., 2017 Bø 2004; Parmigiano i wsp., 2014). Celem tego badania jest ocena częstości występowania UI wśród sportowców płci żeńskiej w sportach o dużych przeciążeniach oraz ich powiązanie z wiedzą, postawą i dobrymi praktykami (CAP). Dane te mogą umożliwić wdrożenie zaleceń profilaktycznych i leczniczych w celu zminimalizowania częstości występowania UI, przyczyniając się w ten sposób do większego zaangażowania młodych sportowców.

 

METODA

Jest to studium przypadku kobiet, nieródek, sportowców w piłce nożnej, koszykówce, siatkówce, judo, piłce ręcznej i futsalu w mieście Recife (Brazylia). Kryteria włączenia były następujące: kobiety w wieku od 18 do 30 lat; sporty o wysokiej prędkości; minimalny okres jednego roku uprawiania aktywności, minimalna częstotliwość dwa razy w tygodniu i jedna godzina na sesję; częsty udział w zawodach. Próba i kryteria wykluczenia są pokazane na schemacie obok.

 

Przygotowany przez badaczy formularz ewaluacyjny wykorzystano do informacji socjodemograficznych, historii ginekologicznej, utraty moczu, a także rodzaju i intensywności uprawiania sportu. Kwestionariusz dotyczący międzynarodowych konsultacji w sprawie inkontynencji (ICIQ-SF) klasyfikuje utraty w moczu w ciągu ostatnich 4 tygodni i ocenia wpływ UI na jakość życia (Tamanini, Dambros, D’Ancona, Palma i Rodrigues, 2004). Badanie CAP, organizowane również przez innych badaczy, zawierało pytania o wiedzę, postawę i praktykę związaną z UI w sporcie. Te pytania zostały zweryfikowane przez konsensus 7 specjalistów. Metodologia wyszczególniona w oryginalnym artykule spełnia kryteria badań naukowych (p <0,05).

 

 

WYNIKI

Odnotowano obecność jednego epizodu UI w trakcie czynności dnia codziennego dla 82 spośród 118 sportowców, 70% częstości występowania. Wśród kobiet sportowców z UI, 19 z nich (23%) miało WNM; 19 (23%) naglące nietrzymanie moczu; i 44 (54%) mieszane (tabela I).

Spośród nich 61% prezentuje UI podczas treningu, a 45% w trakcie zawodów. Ograniczenie przyjmowania wody to strategia wdrożona w 15% przypadków, a 4% będzie korzystać z pomocy medycznej dla UI. Judo było sportem z największą częstością występowania ubytków w moczu (n = 2, 100%), a następnie lekkoatletyka (n = 7, 87,5%), piłka ręczna (n = 22, 73,3%) , koszykówka (n = 14, 67%), futsal (n = 20, 67,0%) i siatkówka (n = 17, 63,0%), bez znaczącej różnicy między rodzajami sportu (p = 0,693 ).

Zgodnie z kwestionariuszem ICIQ-SF, 58 sportowców (70,7%) upuszczało mocz w ciągu ostatnich czterech tygodni i miało to niewielki wpływ na ich jakość życia. W przypadku badania CAP 37 sportowców (31%) miało wystarczającą wiedzę, 63 (53%) miało odpowiednie postawy, a żadna (0,0%) nie miała dobrej praktyki.

Odpowiednia wiedza jest istotnym czynnikiem profilaktycznym w UI.

Czas uprawiania sportu> 8 lat i dyspareunia (ból podczas aktu seksualnego) są istotnie skorelowane z obecnością IU.

Czytaj więcej